Bevallingsverhaal

Na 3 dagen weeen. Die constant schommelden, dan liep de frequentie weer op naar binnen de minuut, vervolgens ebde het weer weg naar een frequentie van een minuut of 5 tussen de weeen. Was mijn mama best moe. Ze wilde dit niet laten merken en ging dus gewoon door. Achteraf een beetje dom van mama. Ze heeft de middag dat ik werd geboren samen met Jenny (de werkster van Maaike) de camper van opa en Maaike nog mee schoongemaakt van binnen. de weeen waren op datmoment toch weer weggeebt, dus mama wilde wel helpen. Alles om maar bezig te blijven en wat afleiding te hebben. Nadat er bloedverlies was bij mijn mama, sloeg ze toch wel eventjes in paniek.
(17:30)
Maaike, papa en mama zijn toen naar het ziekenhuis gereden, waar mama snel werd onderzocht. Mama had er koorts bij gekregen en ik had in het vruchtwater gepoept. In al die dagen was ze echter tot pas 3 cm ontsluiting gekomen. Toen ze ook nog dachten dat het mij niet meer helemaal lekker ging daarbinnen, besloten de artsen alles in ogenschouw nemend dat ze mama maar een handje moesten helpen.
(18:00 uur)
Eerst werden de vliezen gebroken om te kijken of dat het zetje was wat mama nodig had, maar helaas was dat niet afdoende.
Er werden dus een infuus met weeenopwekkers aangesloten. Dit hielp in eerste instantie ook vrij weinig. En toen zag mama dat het infuus niet goed zat. Er zat een hele bal op haar arm, omdat het ernaast lekte. Zuster erbij geroepen. Zegt zonder te kijken dat het wel goed zit. Nou ja zeg....
(22:00 uur)
Toen de stemming zolangzamerhand een beetje paniekerig werd in de kraamkamer, omdat mijn hartje schijnbaar erg begon te schommelen. Hebben ze toch maar snel het infuus opnieuw aangesloten in de andere arm en tegelijkertijd de dosis verdubbeld. Mama zat inmiddels pas op 5 cm ontsluiting.
Na deze zet is mama in een weeenstorm terecht gekomen. En ging het heel snel eigenlijk.

(rond 23:00 uur)
Mama vroeg hoeveel ontsluiting ze nu had en of het alsjeblieft bijna over was. Toen ze checkten bleek mama eindelijk volledige ontluiting te krijgen. Mama riep gelijk dat ik dan misschien toch nog m'n eigen verjaardag zou gaan krijgen.

Om 23:11 uur kreeg mama het sein dat ze mocht gaan persen en precies een half uur later om 23:31 uur ben ik geboren. Ik schijn nog even vast gezeten te hebben en ze stonden klaar met een tang en een schaar, maar mama heeft uiteindelijk met een laatste krachtsinspanning mij er toch ver genoeg uitgekregen, zodat ze me eruit konden trekken.

Daarna is mama begonnen met heftig bloeden. En de placenta wilde maar niet loskomen. Ze heeft me dus maar heel eventjes vast mogen houden, omdat ze weer met mijn mama verder moesten. Na wat meeduwen in de buik (au, dat deed pijn) en een middeltje ingespoten te hebben was er nog maar een stuk uitgekomen. En mama bleef bloeden. ze hebben haar toen snel naar de ok gereden, daar hebben ze het restant verwijderd.
Alleen hadden die sukkels daar haar een te zware dosis gegeven. Waardoor ze niets zou kunnen bewegen als ze bijkwam en het ademen bemoeilijkt werd. Daardoor werd ze slapend gehouden en aan de beademing gelegd. Nadat ze bij was gekomen wilde mama zo snel mogelijk naar mij toe natuurlijk. En snapte maar niet wat er in haar keel zat. Papa zat naast mama en toen mama herhaaldelijk bleef wijzen op die pijp, heeft papa maar even uitgelegd wat er aan de hand was. Arme papa, was hij net thuis na al dieemoties, werd ie 's nachts weer uit bedgebeld door het ziekenhuis omdat het niet goed ging met mama. Heeft ie daar weer de hele tijd bij gezeten.